" Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie " (Ewangelia św. Mateusza 10:8)

STRONA GŁÓWNA   |  MAPA WITRYNY   |  KONTAKT   |  POMOC    
Studia Biblijne Bezpłatne książki chrześcijańskie Bezpłatne elektroniczne książki chrześcijańskie O nas
 



 Kazania wielebnego Paula C. Jong-a na ważne tematy.

 

Uzdrawianie Duchowych
Trędowatych


< Ewangelia św. Mateusza 8:1-4 >
“Gdy zeszedł z góry, postępowały za Nim wielkie tłumy. A oto zbliżył się trędowaty, upadł przed Nim i prosił Go: Panie, jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić. Jezus wyciągnął rękę, dotknął go i rzekł: Chcę, bądź oczyszczony! I natychmiast został oczyszczony z trądu. A Jezus rzekł do niego: Uważaj, nie mów nikomu, ale idź, pokaż się kapłanowi i złóż ofiarę, którą przepisał Mojżesz, na świadectwo dla nich.”



Powiadają, że trędowaci prawie nie odczuwają żadnych subiektywnych symptomów trądu nawet do trzech lat po tym, jak ten wirus ich zaraził. Od czwartego roku powoli zaczynają pojawiać się obiektywne symptomy. A po jeszcze trzech latach już nie mogą ukryć swej choroby przed innymi, ponieważ jej symptomy zostają oczywiste. Oto jest natura trądu.

Dzisiejszy urywek z Biblii opisuje, jak Jezus uzdrowił trędowatego. Wypadek, opisany w tym urywku, naprawdę stał się, i przez niego Bóg pokazuje nam naturę naszych grzechów i prawdę, że On całkiem rozwiązał ten problem naszych grzechów.

W tym urywku trędowaty nie ukrywał swej choroby, lecz przyszedł do Jezusa i poprosił Go o uzdrowienie, ponieważ szczerze pragnął uzdrowić się od choroby. Ten trędowaty wierzył, aby Jezus mógł wyleczyć wszystkie choroby, oraz że nikt oprócz Jezusa nie mógł go uzdrowić z tej choroby i oczyścić. Jezus widział wiarę tego trędowatego i spełnił jego życzenie, podobnie jak później w wypadku z setnikiem. Powinniśmy pamiętać, że Jezus naprawdę chciał go wyleczyć, ponieważ w gruncie rzeczy to była nie fizyczna choroba, lecz choroba grzechu.

Tu trąd oznacza, że w naszych sercach i ciałach są grzechy, podobne do tej choroby. Od momentu, kiedy nasza matka nas urodziła, wszyscy mamy 12 chorób grzechu. Będąc jeszcze niemowlętami, nie rozumieliśmy, że byliśmy tak wielkimi grzesznikami, lecz kiedy dorośliśmy do pewnego wieku, zrozumieliśmy naszą prawdziwą naturę i nie mogliśmy jej ukryć przed Bogiem. Wtedy przyszliśmy do Jezusa z wiarą i powiedzieliśmy Mu: “Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić od wszystkich moich grzechów.” Oto jak otrzymaliśmy przebaczenie naszych grzechów. Wierząc w to, że Jezus może nas wyleczyć ze wszystkich naszych grzechów, możemy przeciwstawiać się wszystkim trudnościom.

Czy Jezus wyleczył tego trędowatego od razu, czy potrzebował więcej czasu, aby go wyleczyć? Biblia powiada, że Jezus uzdrowił go od razu. Dlatego powinniście zrozumieć, że Jezus uzdrowił was od waszych grzechów nie stopniowo, lecz raz na zawsze za pomocą Słowa ewangelii wody i Ducha.

Kobieta, cierpiąca na upływ krwi, uzdrowiła się, i jej krwotok zaraz ustał, kiedy z wiarą dotknęła płaszcza Jezusa (Ewangelia św. Marka 5:25-34). Naaman, wódz wojska króla Syryjskiego, także od razu uzdrowił się z trądu, kiedy posłuchał Słowa Bożego z wiarą (2 Księga Królów 5:1-14), i trędowaty w dzisiejszym urywku także od razu się uzdrowił, skoro tylko dotknęła go ręka Jezusa. Jeśli wierzymy w Słowo Boże, to możemy poznać i uwierzyć w siłę zbawienia, która zmyła wszystkie grzechy ludzkości, i dzięki tej wierze wszyscy możemy raz na zawsze otrzymać wieczne przebaczenie grzechów. Choroba grzechu wszystkich ludzi nigdy nie będzie uzdrowiona krok za krokiem, lecz może zostać wyleczona tylko od razu poprzez wiarę w Jego Słowo.



Różnica Wiary Między Zwolennikami Religii a Tymi, Którzy Wierzą w Siłę Prawdziwej Ewangelii

Oto różnica między zwolennikami religii a ludźmi prawdziwej wiary: zwolennicy religii, nie znając prawdy, błędnie myślą, że mogą uwolnić się od grzechów przez codzienne modlitwy skruchy, żyjąc w grzechu dzień w dzień, natomiast wierzący w ewangelię wody i Ducha teraz przebywają w błogosławieństwie Bożym jako dzieci Samego Boga, raz na zawsze uwolniwszy się od wszystkich grzechów.

Biblia wyraźnie powiada nam, że wszyscy ludzie mogą się zbawić od wszystkich grzechów tylko poprzez wiarę w Jego Słowo. Gdybyśmy mogli własnymi siłami rozwiązać problem grzechów naszego serca, naszymi własnymi staraniami, naszymi uczynkami, modlitwami skruchy i dobrymi dziełami, to Jezus nie potrzebowałby przychodzić na tę ziemię. Gdybyśmy mogli rozwiązać problem grzechu własnymi staraniami, to nigdy nie potrafilibyśmy spotkać Jezusa w ciągu całego naszego życia.

Nikt nie może własnymi siłami rozwiązać problemu swoich grzechów, niezależnie od tego, co robi i jak ciężko pracuje; klucz do rozwiązania tego problemu znajduje się tylko w wierze w ewangelię wody i Ducha. Ludzie są stworzeniami, które nie mogą nie popełniać grzechu, nawet jeśli bardzo się starają, i dlatego natomiast muszą wierzyć w ewangelię wody i Ducha. Jeśli rozumiecie, że modlitwy skruchy nigdy nie zmogą zmyć grzechów, oraz że w taki sposób nie potraficie rozwiązać problemu grzechów, to natomiast przychodźcie do Boga i wyznajcie, że jesteście wielkimi grzesznikami; a jeśli uwierzycie w ewangelię wody i Ducha, to nie będziecie mieć w ogóle żadnego grzechu. Kiedy grzesznicy przychodzą do Jezusa i proszą o Jego miłosierdzie, Jezus koniecznie raz na zawsze i całkiem zmywa wszystkie ich grzechy za pomocą ewangelii wody i Ducha, podobnie jak On od razu uzdrowił trędowatego.

Tylko kiedy nasza prawdziwa grzeszna natura wyjawia się przed Bogiem i pragniemy zbawienia Jezusa, wtedy Pan całkiem zmywa wszystkie nasze grzechy, dając nam ewangelię wody i Ducha. Powinniście zrozumieć, że tylko ci, którzy proszą Boga o miłosierdzie, mówiąc: “Panie, zmiłuj się nade mną. Jestem skazany na piekło za moje grzechy,” mogą uwolnić się od wszystkich grzechów i zostać Jego dziećmi. Wszystkim grzesznikom, którzy wyznają swoją grzeszną naturę i proszą Pana o miłosierdzie, Bóg daruje wieczne przebaczenie grzechów, które On już spełnił za pomocą ewangelii wody i Ducha.

W Liście św. Pawła do Rzymian 3:10 napisano: “Nie ma sprawiedliwego, nawet ani jednego.” W tym urywku apostoł Paweł mówi o tych, którzy jeszcze nie otrzymali przebaczenia grzechów. Aby uczynić grzeszników całkiem bezgrzesznymi i przemienić ich w dzieci Boże, Jezus przyszedł na tę ziemię. Ale, niestety, większość chrześcijan wciąż pozostaje półgrzesznikami. Choć w tym świecie może być półprzebaczenie grzechów lub półsprawiedliwy człowiek, w Królestwie Bożym nie ma ani ludzi półsprawiedliwych, ani półgrzeszników. Kim są półgrzesznicy? To ci, którzy starają się otrzymać przebaczenie grzechów przez codzienne modlitwy skruchy. Wszystkie nasze grzechy są zmyte nie przez codzienne modlitwy skruchy, lecz poprzez wiarę w Słowo ewangelii wody i Ducha.

Jezus to Ten, Kto całkiem uzdrowił ludzkość od jej chorób grzechów świętą prawdą wody i Ducha. Jezus nie rozróżnia pierworodnego i codziennych grzechów, kiedy mówi o grzechu, i nie uznaje wiary tych, którzy wierzą, że choć Jezus zabrał ich pierworodny grzech, wszakże trzeba otrzymywać przebaczenie codziennych grzechów przez kajanie się. Ci, którzy w to wierzą, ranią serce Boga i zginą, ponieważ pozostają grzesznikami i spędzą resztę życia w grzechach.

Bóg nie przyjmuje takiej półwiary. Jeśli wierzycie w Jezusa, to powinniście wierzyć w Niego na 100%; ewentualnie, jeśli nie wierzycie w Jezusa, to nie wierzycie na 100%. Innymi słowy, nie istnieje 50% wiary. Czym jest “doktryna usprawiedliwienia”? To jest “wiara w otrzymanie sprawiedliwości poprzez wiarę”, czyli ona twierdzi, że chrześcijanina można nazywać sprawiedliwym za jego wiarę w Jezusa, choć on wciąż ma grzech. To jest głupstwo! Nasz Pan nie uważa grzesznika za bezgrzesznego tylko dlatego, że on wierzy w Jezusa. Kiedy poznajemy ewangelię wody i Ducha z Pisma Świętego, widzimy, że Biblia powiada nam, że kiedy nasz Pan całkiem zmył nasze grzechy, grzechy wszystkich ludzi znikły. W taki sposób chrzest Jezusa zmył nasze grzechy (I List św. Piotra 3:21).

Ogólnie mówiąc, większość dzisiejszych przywódców chrześcijańskich powiada, że Jezus zabrał pierworodny grzech, lecz powinniśmy się zbawiać od naszych codziennych grzechów, odmawiając modlitwy skruchy. A jednak Biblia nie robi różnicy między “Grzechem” a “grzechami,” innymi słowy, między pierworodnym grzechem a codziennymi grzechami. Dla Jezusa wszystkie grzechy, wielkie i małe, pierworodny i codzienne, należą do pojęcia “grzechy świata” (Ewangelia św. Jana 1:29). Podobnie jak wody kanalizacyjne, woda z kranu i woda w strumieniu – to ta sama woda, podobnie wszystkie grzechy są grzechami świata. Jak napisano w Biblii: “To są ślepi przewodnicy ślepych. Lecz jeśli ślepy ślepego prowadzi, obaj w dół wpadną” (Ewangelia św. Mateusza 15:14), ich przywódcy sami nie narodzili się ponownie, dlatego nie wiedzą, jak rozwiązać problem grzechu i wierzą w takie nieuzasadnione doktryny, które twierdzą, że Bóg przebacza ich grzechy zawsze, kiedy odmawiają modlitwy skruchy.



Wszyscy Ludzie Muszą Wierzyć w Siłę Ewangelii Wody i Ducha

Czym jest prawdziwe wyznanie grzechów dla przebaczenia grzechów? To oznacza nawrócić się z fałszywej wiedzy i błędnych wierzeń i uwierzyć w prawdę. Grzechy ludzkości nie mogą być przebaczone jedynie poprzez modlitwy o przebaczenie. Mankinds sins cannot be forgiven just by asking the Lord everyday to forgive them.

Pan powiada: “Miłości pragnę, nie krwawej ofiary, poznania Boga bardziej niż całopaleń” (Księga Ozeasza 6:6). Nasz Pan Jezus w Swoim miłosierdziu przyszedł na tę ziemię do wszystkich dusz, które przebywają w niewoli piekła za ich grzechy. Bóg Ojciec chciał uczynić grzeszników bezgrzesznymi przez Jezusa Chrystusa, uświęciwszy ich, i w taki sposób pozwolić im zostać członkami Jego Królestwa. Oto dlaczego nasz Pan przyszedł na tę ziemię i całkiem spełnił wolę Ojca za pomocą ewangelii wody i Ducha.

W Liście św. Pawła do Rzymian 6:23 napisano: “Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, a łaska przez Boga dana to życie wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.” Choć nasz Pan jest Bogiem miłości, On nie może nie posłać do piekła wszystkich tych, którzy mają grzech, a Jego miłość daje przebaczenie grzechów wierzącym w ewangelię wody i Ducha, aby On mógł wiecznie mieszkać z nimi w Jego Królestwie. Innymi słowy, Bóg dał nam dar przebaczenia grzechów, które uczyniło nas bezgrzesznymi.

Dziś jest bardzo wielu chrześcijan, którzy wierzą w Jezusa na podstawie własnych myśli, nie znając prawdy. Przypuśćmy, że teraz ktoś powstał przed Bogiem, przeżywszy całe życie w religijnym oddaniu i pobożności, szczerze przynosząc dziesięcinę, ofiarując dużo pieniędzy na kościół, regularnie uczęszczając na poranne spotkania modlitewne, i tak dalej. On może radośnie powiedzieć Panu: “Panie, to ja. Wielki grzesznik teraz stoi przed Twoją obecnością!” Cóż wtedy Pan mu powie?

W Ewangelii św. Mateusza 7 Jezus powiedział: “Nie każdy, który Mi mówi: Panie, Panie!, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie. Wielu powie Mi w owym dniu: Panie, Panie, czy nie prorokowaliśmy mocą Twego imienia i nie wyrzucaliśmy złych duchów mocą Twego imienia, i nie czyniliśmy wielu cudów mocą Twego imienia. Wtedy oświadczę im: Nigdy was nie znałem. Odejdźcie ode Mnie wy, którzy dopuszczacie się nieprawości!” Oto co nasz Pan mu powie. Nasz Pan nie jest ani Ojcem grzeszników, ani ich Bogiem, On jest Ojcem sprawiedliwych i Bogiem tych, którzy narodzili się ponownie i otrzymali przebaczenie grzechów. Nawet jeśli ten człowiek mówi Panu: “Panie, czyż mnie nie znasz? Poświęciłem całe moje życie, aby świadczyć o Twoim imieniu,” Pan tylko odpowie: “Jak śmiesz wydawać się za Mego syna, jeśli masz grzech. Na ciebie czeka piekło, ponieważ popełniasz nieprawości!”

Dlatego wszyscy grzesznicy powinni przede wszystkim już teraz uwierzyć w Słowo ewangelii wody i Ducha, a także otrzymać przebaczenie grzechów poprzez wiarę. To jest przepiękna i najbardziej kosztowna wiara. Fałszywi przywódcy chrześcijańscy mogą zbierać w swoich kościołach wszystkich grzeszników, którzy nie otrzymali przebaczenia grzechów. Ale kto może naprawdę nazwać ich świętymi? Jak może istnieć “grzeszny” święty? Każdy, kto ma grzech, nie jest świętym, lecz grzesznikiem. Możemy nazwać bezgrzesznym świętym tylko tego, kto już otrzymał przebaczenie grzechów dzięki wierze w ewangelię wody i Ducha.

W Księdze Ozeasza 4:6 napisano: “Naród mój ginie z powodu braku nauki: ponieważ i ty odrzuciłeś wiedzę, Ja cię odrzucę od mego kapłaństwa. O prawie Boga twego zapomniałeś, więc Ja zapomnę też o synach twoich.”

Początkiem wszystkiej wiedzy jest poznanie Boga, a jednak mnóstwo ludzi nie może zaprzeć się swojej fałszywej wiedzy i kłamstwa, lecz żyje jak hipokryci. Oto dlaczego nasz Pan powie im w dniu ostatecznym: “Nie znam was.”

Grzesznik może zostać bezgrzesznym, tylko uwierzywszy w Słowo przebaczenia grzechów. Powinniśmy wierzyć w Boskość Pana, a także w Słowo ewangelii wody i Ducha. A jednak wielu ludzi natomiast ignoruje siłę ewangelii chrztu Jezusa i Jego Krzyża, marnując życie w daremnym pragnieniu iluzorycznego stopniowego uświęcenia, założonego na ich fałszywej wierze w to, że można stopniowo oczyścić się od grzechów.

Chrześcijaństwo nie jest religią, gdzie wszyscy ludzie muszą otrzymać zbawienie przez własne wysiłki i zachowanie się, podobnie jak buddyści podkreślają, że trzeba starać się być uczciwym i miłosiernym człowiekiem. Ale człowiek nie może zostać całkiem bezgrzeszny, nawet naprawdę próbując prowadzić uczciwe życie. Prawdziwa chrześcijańska wiara to wiara w zbawienie łaski, w ewangelię wody i Ducha, która przychodzi z nieba bez żadnych ludzkich starań, czyli wiara w miłość Bożą, która nie pozwoliła nam utonąć. Podobnie jak trędowaty od razu uzdrowił się z choroby dzięki miłości naszego Pana i mocy Jego prawdy, tak my także możemy się zbawić od wszystkich grzechów naszych serc, jeśli wierzymy w siłę ewangelii wody i Ducha i wyznajemy miłość naszego Pana do nas.



W Starym Testamencie Bóg Pokazał Swoje Zbawienie Przez Mojżesza

Co Pan powiedział do trędowatego, kiedy go uzdrowił: “Uważaj, nie mów nikomu, ale idź, pokaż się kapłanowi i złóż ofiarę, którą przepisał Mojżesz, na świadectwo dla nich.” Ofiara, którą przepisał Mojżesz, tu oznacza baranka, czyli zwierzę ofiarne.

“Pan wezwał Mojżesza i tak powiedział do niego z Namiotu Spotkania: Mów do Izraelitów i powiedz im: Jeśli kto z was zechce złożyć dar z bydląt dla Pana, niech złoży go albo z cielców, albo z mniejszego bydła. Jeżeli chce złożyć na ofiarę całopalną dar z bydła, niech weźmie samca bez skazy i przyprowadzi go przed wejście do Namiotu Spotkania, aby Pan przyjął go łaskawie. Położy rękę na głowie żertwy, aby była przyjęta jako przebłaganie za niego” (III Księga Mojżeszowa 1:1-4).

O ofierze, którą przepisał Mojżesz, wiersz 2 powiada: “niech złoży go albo z cielców, albo z mniejszego bydła.” Dawszy Prawo, Bóg pozwolił ludziom zrozumieć, że są grzesznikami, a przez system ofiarny Przybytku On pozwolił ludziom Izraela uwolnić się od wszystkich grzechów, przekazując je tym ofiarom za grzechy. Bóg tak umiłował nas i chciał zbawić nas od naszych grzechów, że ustanowił system ofiarny z takimi ofiarami, jak baranki i byki, które miały umrzeć zamiast nas.

W tym systemie ofiar “nałożenie rąk” było bardzo ważne. Ono oznaczało “przekazać” lub “złożyć.” Kiedy opętany łoży ręce na kogoś, ten drugi także zostaje opętanym, ponieważ nałożenie rąk oznacza “przekazać.” Dlatego kiedy grzesznik czasów Starego Testamentu kładł ręce na głowę baranka ofiarnego, wszystkie grzechy jego serca były przekazywane zwierzęciu (III Księga Mojżeszowa 16:21). Wtedy on musiał zabić baranka, aby przelać trochę krwi, a potem kapłan brał część krwi palcem, mazał nią rogi ołtarza całopalenia i wylewał resztę krwi u podstawy ołtarza. Kapłan także musiał spalić zwierzę na ołtarzu, aby Bóg usłyszał słodki aromat. Właśnie tak Żydzi otrzymywali przebaczenie grzechów w czasie Starego Testamentu (III Księga Mojżeszowa 4:27-31).

Krew na rogach i u podstawy ołtarza była zapłatą za grzech dla życia. Biblia powiada, że życie ciała jest w krwi, oraz że właśnie krew przynosi odkupienie duszy (III Księga Mojżeszowa 17:11). Rogi ołtarza całopalenia oznaczały Księgę Sądu (Objawienie św. Jana 20:12). Wszystkie nieprawości są zapisane w tych Księgach. Grzesznicy będą sądzeni według ich uczynków, czyli według tego, co napisano w tych księgach. Oto dlaczego powinniśmy otrzymać doskonałe przebaczenie grzechów, żyjąc w tym świecie.

Dzięki której wierze w Nowym Testamencie otrzymaliśmy przebaczenie naszych grzechów? Gdzie możemy znaleźć świadectwa, że zostaliśmy zbawieni od naszych grzechów? Potwierdzenie naszego zbawienia od wszystkich grzechów znajduje się tylko w naszej wierze w ewangelię wody i Ducha; nie możemy otrzymać potwierdzenia naszego zbawienia przez widzenia, ekstazę lub inne języki. Tylko Słowo Boże pokazuje nam, że jesteśmy grzesznikami, i świadczy, jak zostaliśmy zbawieni od wszystkich naszych grzechów. Słowo świadectwa to Słowo ewangelii wody i Ducha.

“Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (Ewangelia św. Jana 3:16). Bóg Ojciec oddał Swego jedynego Syna Jezusa, aby zbawić nas od wszystkich grzechów świata. Jak On zbawił nas od grzechów? Jezus spełnił wszystką sprawiedliwość Bożą, przyszedłszy na tę ziemię, zostawszy naszą ofiarą, podobnie jak ofiarne baranki i kozły Starego Testamentu, naprawdę wziął nieprawości grzeszników na Swoje ciało poprzez chrzest i w taki sposób zmył grzechy świata. Ta prawda objawia się przez codzienne ofiary Starego Testamentu. Powinniśmy zrozumieć, jak Jezus Chrystus przyszedł na ten świat i wziął na Siebie wszystkie grzechy, które codziennie popełniamy. Tylko wtedy potrafimy uwolnić się od wszystkich grzechów świata.



Ofiara Dnia Przebłagania w Starym Testamencie

A teraz przeczytajmy III Księgę Mojżeszową 16:29-34. “Oto dla was ustawa wieczysta: Dziesiątego dnia siódmego miesiąca będziecie pościć. Nie będziecie wykonywać żadnej pracy, ani tubylec, ani przybysz, który osiedlił się wśród was. Bo tego dnia będzie za was dokonywane przebłaganie, aby oczyścić was od wszystkich grzechów. Przed Panem będziecie oczyszczeni. Będzie to dla was święty szabat odpoczynku. Będziecie w tym dniu pościć. Jest to ustawa wieczysta. Dokonywać obrzędu przebłagania będzie kapłan, który będzie namaszczony i wprowadzony w czynności kapłańskie na miejsce swego ojca. Włoży na siebie lniane szaty, szaty święte, i dokona obrzędu przebłagania nad Miejscem Najświętszym, dokona też przebłagania nad Namiotem Spotkania, ołtarzem, a także za kapłanów i za cały lud zgromadzenia. Będzie to dla was ustawa wieczysta, ażeby raz w roku dokonywano przebłagania za wszystkie grzechy Izraelitów.”

Ten urywek opisuje ofiarę Dnia Przebłagania, którą Bóg ustanowił dla Izraelitów, którzy nie mogli składać codziennych ofiar, i w taki sposób arcykapłan mógł składać ofiary raz w roku za wszystkich ludzi Izraela. Przez tę roczną ofiarę Bóg darował ludowi Izraela błogosławieństwo uwolnienia od rocznych grzechów.

W III Księdze Mojżeszowej 16:6-10 napisano: “Potem Aaron przyprowadzi cielca na ofiarę przebłagalną za siebie samego i dokona przebłagania za siebie i za swój dom. Weźmie dwa kozły i postawi je przed Panem, przed wejściem do Namiotu Spotkania. Następnie Aaron rzuci losy o dwa kozły, jeden los dla Pana, drugi dla Azazela. Potem Aaron przyprowadzi kozła, wylosowanego dla Pana, i złoży go na ofiarę za grzechy. Kozła wylosowanego dla Azazela postawi żywego przed Panem, aby dokonać na nim przebłagania, a potem wypędzić go dla Azazela na pustynię.”

Innymi słowy, Bóg dał system ofiarny, który pozwolił Izraelitom otrzymać przebaczenie grzechów dzięki ich wierze, raz na zawsze przekazując ofierze za grzechy nie tylko codzienne grzechy, lecz również wszystkie grzechy całego roku. Aaron to brat Mojżesza, a także arcykapłan. Aaron przyprowadzał jednego z tych dwóch kozłów na dziedziniec Przybytku i przekazywał kozłowi wszystkie nieprawości ludu Izraela, łożąc ręce na jego głowę. W taki sposób od razu przekazawszy kozłowi ofiarnemu grzechy Izraelitów, arcykapłan zabijał tego kozła, niósł jego krew za zasłonę, czyli do Miejsca Najświętszego, siedem razy kropił nią przebłagalnię i jej wschodnią stronę. Nawet arcykapłan nie mógł wejść za zasłonę, nie oczyściwszy się z grzechów przez nałożenie rąk na zwierzę ofiarne i nie przyniósłszy jego krwi.

Przybytek składał się ze Miejsca Świętego i Miejsca Najświętszego, i arcykapłan mógł wejść tam, gdzie był Boża Arka świadectwa, tylko z krwią ofiary, na którą on łożył swoje ręce. Tylko zobaczywszy tę krew ofiary, Bóg pozwalał Aaronowi wejść do Miejsca Najświętszego. Dlatego Aaron zabijał kozła ofiarnego, który zabierał grzechy całego ludu Izraela przez nałożenie rąk, wnosił jego krew do Miejsca Najświętszego i siedem razy kropił nią Arkę świadectwa. Złote dzwonki były przymocowane dokoła dolnego kraju sukni arcykapłana, i dzwoniły, kiedy on kropił krwią, a słysząc ten dźwięk dzwonków, ludzie Izraela wierzyli, że krew zwierzęcia ofiarnego, które zabrało ich grzechy, naprawdę skrapiała przebłagalnię, i w taki sposób jeszcze raz potwierdzali przebaczenie grzechów w swoich sercach.

“Kiedy już ukończy obrzęd przebłagania nad Miejscem Świętym, Namiotem Spotkania i ołtarzem, każe przyprowadzić żywego kozła. Aaron położy obie ręce na głowę żywego kozła, wyzna nad nim wszystkie winy Izraelitów, wszystkie ich przestępstwa dotyczące wszelkich ich grzechów, włoży je na głowę kozła i każe człowiekowi do tego przeznaczonemu wypędzić go na pustynię. W ten sposób kozioł zabierze z sobą wszystkie ich winy do ziemi bezpłodnej. Ów człowiek wypędzi kozła na pustynię” (III Księga Mojżeszowa 16:20-22).

Jednego kozła, który był przeznaczony “dla Jehowy,” składali jako ofiarę za grzechy, aby otrzymać odkupienie. Ale trzeba było także w sposób widoczny wygnać z Izraelitów ich grzechy, dlatego arcykapłan, wyznając ich roczne grzechy, także musiał położyć ręce na głowę innego kozła, a potem “wypędzić go dla Azazela” na pustynię (zobacz III Księgę Mojżeszową 16:8-10 w American Standard Version). Tu kozioł ofiarny, “azazel” w języku hebrajskim, oznacza “być wypędzonym” dla pełnego przebaczenia grzechu.

Biorąc jednego z tych dwóch kozłów jako kozła ofiarnego, arcykapłan kładł ręce na jego głowę i przekazywał mu wszystkie ich grzechy, wyznając nad nim wszystkie nieprawości ludu Izraela, podczas gdy wszyscy ludzie obserwowali to zza bramy dziedzińca Przybytku. Wtedy wypędzali go na pustynię przez człowieka do tego przeznaczonego, aby tam umarł. Innymi słowy, ten kozioł ofiarny musiał nieść wszystkie grzechy Izraelitów, zabrawszy je przez nałożenie rąk arcykapłana, i koniecznie umrzeć na pustyni. Wypędzając kozła ofiarnego na pustynię, Bóg wyzwalał cały lud Izraela od grzechów. Oto ofiara, którą Bóg kazał Mojżeszowi złożyć. Właśnie przez nałożenie rąk i krew Bóg pozwolił całemu ludowi Izraela otrzymać przebaczenie grzechów.

System ofiarny Starego Testamentu objawiał prawdę, że Bóg pośle Jezusa, oraz że Jezus jako Jego Baranek weźmie na Siebie i poniesie wszystkie grzechy każdego grzesznika, który żyje w tym świecie, przez Swój chrzest, oraz że On w taki sposób zmyje grzechy całej ludzkości, tak codzienne grzechy, jak i grzechy całego życia. Wszyscy ludzie Starego Testamentu wierzyli, że właśnie przez system ofiarny Przybytku oni otrzymywali przebaczenie grzechów. Teraz ludzie Nowego Testamentu także mają mnóstwo grzechów, umyślnych i nieumyślnych, i muszą poznać, jak mogą rozwiązać problem tych grzechów i całkiem uwolnić się od nich.



Ofiara Wielkiego Przebłagania w Nowym Testamencie

Stary i Nowy Testamenty Biblii odpowiadają sobie (Księga Izajasza 34:16). Jaka więc część Nowego Testamentu odpowiada składaniu ofiar Dnia Przebłagania Starego Testamentu? Popatrzmy, co właśnie Jezus najpierw zrobił, aby zmyć wszystkie nasze grzechy.

“Wtedy przyszedł Jezus z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć chrzest od niego. Lecz Jan powstrzymywał Go, mówiąc: To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie. Jezus mu odpowiedział: Pozwól teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe. Wtedy Mu ustąpił. A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły Mu się niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębicę i przychodzącego na Niego. A głos z nieba mówił: Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie” (Ewangelia św. Mateusza 3:13-17).

Bóg posłał Swego Syna Jezusa, który “zbawi swój lud od jego grzechów” (Ewangelia św. Mateusza 1:21). Innymi słowy, Sam Ten, kto stworzył wszechświat, przyszedł na tę ziemię przez Marię Pannę w ciele człowieka jako Baranek ofiarny. Służenie Jezusa zaczęło się od Jego chrztu. “Wtedy” w powyższym urywku oznacza rok, kiedy Jezus skończył 30 lat. W tym roku Jan Chrzciciel ochrzcił Jezusa.

Kim jest Jan Chrzciciel? “Zaprawdę, powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela! Lecz najmniejszy w królestwie niebieskim większy jest niż on. A od czasu Jana Chrzciciela aż dotąd królestwo niebieskie doznaje gwałtu i ludzie gwałtowni zdobywają je. Wszyscy bowiem Prorocy i Prawo prorokowali aż do Jana” (Ewangelia św. Mateusza 11:11-13).

Jak mówi nam powyższy urywek, Jezus powiedział: “Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela!” Jan Chrzciciel, przedstawiciel całej ludzkości, był większy od wszystkich proroków na tej ziemi, większy od Izajasza, Ezechiela i Eliasza, większy nawet od Mojżesza.

W Starym Testamencie arcykapłanem musiał zostać jeden z synów Aarona w wieku 30 lat. Podobnie jak arcykapłan, potomek Aarona, także musiał przekazać kozłowi ofiarnemu grzechy wszystkich Izraelitów przez nałożenie rąk na jego głowę, tak Bóg posłał przedstawiciela ludzkości imieniem Jan Chrzciciel, aby przekazać nasze grzechy Jezusowi, oraz aby zmyć grzechy wszystkich ludzi, którzy żyją na tej ziemi. Innymi słowy, Bóg posłał na tę ziemię Jana Chrzciciela jako ostatniego proroka. Właśnie Jan Chrzciciel, potomek Aarona, został ostatnim arcykapłanem.

“Za czasów Heroda, króla Judei, żył pewien kapłan, imieniem Zachariasz, z oddziału Abiasza. Miał on żonę z rodu Aarona, a na imię było jej Elżbieta. Oboje byli sprawiedliwi wobec Boga i postępowali nienagannie według wszystkich przykazań i przepisów Pańskich… On sam pójdzie przed Nim w duchu i mocy Eliasza, żeby serca ojców nakłonić ku dzieciom, a nieposłusznych – do usposobienia sprawiedliwych, by przygotować Panu lud doskonały” (Ewangelia św. Łukasza 1:5-17).

W Dniu Przebłagania Bóg zmywał wszystkie grzechy ludu Izraela tylko przez arcykapłanów, potomków Aarona w Starym Testamencie. Ten urywek pokazuje, że Bóg wybrał potomka Aarona za dni Heroda, króla Judy, aby zmyć wszystkie grzechy ludzi tego świata, jak obiecał. Dlatego właśnie On posłał Jana Chrzciciela w ten świat sześć miesięcy przed Jezusem, aby nawrócić wielu ludzi do mądrości sprawiedliwości i przygotować lud dla Boga (Ewangelia św. Łukasza 1:17). Innymi słowy, Jan Chrzciciel był największy między narodzonymi z niewiast.

Właśnie tak Bóg posłał Jana Chrzciciela jako przedstawiciela ludzkości, i właśnie przez niego On przekazał Jezusowi grzechy ludzkości. Jan Chrzciciel także przyszedł przed Jezusem jako świadek; ze Słowa powinniśmy również poznać, jak świadczył Jan Chrzciciel. Kiedy Aaron przekazywał kozłowi grzechy ludu Izraela, ludzie mogli widzieć dowód tego, że wszystkie ich grzechy naprawdę były przekazane ofierze. Podobnie Jan Chrzciciel przekazał Jezusowi Chrystusowi wszystkie grzechy ludzkości, i to pokazuje nam, że nasze grzechy są zmyte.

Jak już powiadałem i jak napisano w Ewangelii św. Mateusza 3:13-17, Jan Chrzciciel ochrzcił Jezusa. Ten chrzest jest bardzo ważny dla każdego chrześcijanina. Chrześcijanie z reguły przyjmują chrzest wodny. A jednak oni często otrzymują chrzest, nawet nie rozumiejąc jego znaczenia. Dlatego chrzest otrzymują ci, którzy obiecują przestrzegać tych Dziesięciu Przykazań i szczerze uczęszczać na niedzielne nabożeństwa, i wyznają Pana jako swego Zbawiciela. W tym świecie nawet wśród chrześcijan nadzwyczajnie ciężko jest znaleźć tych, którzy naprawdę znają znaczenie chrztu, kiedy go przyjmują.

Jezus przyszedł na tę ziemię i przyjął chrzest od Jana Chrzciciela; tu powinniśmy zrozumieć, dlaczego Jezus musiał przyjąć chrzest. Każdy chrześcijanin, który twierdzi, że wierzy w Jezusa, powinien zapytać: “Dlaczego Jezus musiał przyjąć chrzest, będąc bezgrzesznym?” A jednak ci, którzy nie otrzymali przebaczenia grzechów, nie znają odpowiedzi na to pytanie, nawet jeśli żarliwie wierzą w Jezusa. Tylko ci, którzy otrzymali przebaczenie grzechów, mogą dać poprawną odpowiedź na to pytanie.

Jezus jest niebieskim arcykapłanem, podczas gdy Jan Chrzciciel jest przedstawicielem ludzkości, ziemskim arcykapłanem. Jan Chrzciciel miał władzę przekazać Barankowi Jezusowi wszystkie grzechy ludzkości, a Jezus, arcykapłan Królestwa Bożego, miał spełnić przebaczenie wszystkich grzechów ludzkości, złożywszy w ofierze Własne ciało, nie krew zwierzęcia, czyli zabrawszy wszystkie grzechy ludzkości i oddawszy Swoje ciało jako ofiarę Bogu. Jezus jest Arcykapłanem Królestwa Niebieskiego (List św. Pawła do Hebrajczyków 5:10, 6:20, 10:9-14).

Jezus powiedział w Ewangelii św. Mateusza 3:15: “Pozwól teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe.” On przyjął chrzest w rzece Jordan, w rzece śmierci. Chrzcić, po grecku “baptizo”, oznacza zanurzyć; pogrążyć w wodzie; oczyścić, zanurzywszy lub pogrążywszy w wodzie; wymyć; uczynić czystym, zmywszy brud. Dlatego chrzest ma właśnie to samo znaczenie, co “nałożenie rąk” w Starym Testamencie. Podobnie jak grzechy przekazywali ofierze przez nałożenie rąk, tak wszystkie grzechy ludzkości zostały złożone na Jezusa, kiedy Jan Chrzciciel ochrzcił Go. Właśnie dlatego, że wszystkie grzechy ludzkości zostały złożone na Jezusa, On był ofiarnie potępiony i pochowany zamiast nas jako nasza własna ofiara za grzechy. Dlatego poprzez chrzest Jezus wziął na Siebie wszystkie grzechy ludzkości od Jana Chrzciciela.

Aby spełnić wszystką sprawiedliwość Bożą dla każdego z nas i całkiem zmyć wszystkie grzechy każdego człowieka, Jezus przyszedł na ten świat i przyjął chrzest. Czy myślicie, że Jezus przyjął chrzest tylko dlatego, że był skromny? To wcale nie tak! Jezus uroczyście powiedział Janowi Chrzcicielowi: “Pozwól teraz.” Kiedy Jezus to powiedział, On miał na myśli: “Powinieneś przekazać Mi grzechy ludzkości, a Ja wezmę je na siebie; powinienem całkiem zmyć grzechy całej ludzkości, zostawszy waszym kozłem ofiarnym,” przecież Jezus przyszedł na ten świat, aby zabrać wszystkie grzechy ludzkości.

Ludzie są skazani na piekło za ich grzechy. Z powodu ich grzechów oni cierpią i byli oszukani przez szatana. Jezus to Ten, Kto przyszedł na tę ziemię, aby zbawić takich ludzi, jak my, od naszych grzechów, uczynić nas sprawiedliwymi i przemienić nas w dzieci Boże. Kiedy Jezus przyjął chrzest od Jana Chrzciciela i wyszedł z wody, Duch Święty jak gołębica zstąpił z Nieba na Niego i świadczył, że On jest Synem Bożym. Duch Święty świadczył o prawdzie. Sam Bóg Ojciec świadczył, że Jego Syn Jezus raz na zawsze wziął na Siebie wszystkie grzechy ludzkości, przyjąwszy chrzest.

“Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.” Bóg posłał Jezusa na tę ziemię, przekazał Synowi wszystkie grzechy ludzkości i złożył Swego Syna w ofierze, aby dać nam życie wieczne i uczynić nas bezgrzesznymi – właśnie ta prawda objawia się poprzez chrzest. Przez Swój chrzest Jezus przyjął nasze grzechy od Jana Chrzciciela, przedstawiciela ludzkości i ostatniego arcykapłana, zanurzył się w wodzie (co świadczy o Jego śmierci), a potem wyszedł z wody (co świadczy o Jego zmartwychwstaniu). Przez ten chrzest, odbicie nałożenia rąk, Jan Chrzciciel przekazał Jezusowi nasze grzechy. Innymi słowy, Sam Bóg naprawdę zabrał grzechy świata.

Grzechy ludzkości naprawdę zostały złożone na Jezusa, dlatego Bóg powiada, że już nie mamy grzechu. Gdyby Jezus nie wziął na Siebie wszystkich naszych grzechów, przyszedłszy na tę ziemię, to niezależnie od naszej wiary w Niego musielibyśmy pozostawać grzesznikami. Zmywszy wszystkie nasze grzechy przez Swój chrzest i krew, Bóg naucza nas: “Uwierz w Pana Jezusa, a zbawisz siebie i swój dom” (Dzieje Apostolskie 16:31). Wierząc w chrzest i krew Jezusa, powinniśmy raz na zawsze oczyścić się od wszystkich naszych grzechów.

“Nazajutrz zobaczył Jezusa, nadchodzącego ku niemu, i rzekł: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata!” (Ewangelia św. Jana 1:29) Jan Chrzciciel przedłużał wołać do ludzi, że grzechy całej ludzkości zostały złożone na Jezusa przez Jego chrzest. Właśnie ten Jan Chrzciciel wołał: “To jest Syn Boży, Baranek Boży, który bierze grzechy świata”.

Jezus wziął na Siebie grzechy świata, przyjąwszy chrzest, i zabrał je na Krzyż. Około 1,975 lat minęło z tego czasu, kiedy Jezus wziął na Siebie grzechy świata. Jezus, który wziął na Siebie grzechy ludzkości, musiał oddać Swoje życie na Krzyżu. Jezus wziął na Siebie wszystkie grzechy świata. Przez Swój chrzest Jezus wziął na Siebie także grzechy naszych ojców i matek, ponieważ oni także należą do ludzi świata. Wszystkie grzechy, które popełniamy od urodzenia do śmierci, umyślne lub nieumyślne, należą do grzechów świata. Te grzechy także zostały złożone na Jezusa przez nałożenie rąk Jana Chrzciciela. Grzechy, które popełniliśmy, będąc nastolatkami, także należą do grzechów świata, dlatego one także zostały złożone na Jezusa. Innymi słowy, Jezus nie zabrał grzechy kilku osobliwych ludzi, lecz przez Swój chrzest i krew wziął na Siebie wszystkie grzechy, które wszyscy ludzie w tym świecie popełniają w ciągu całego swego życia aż do śmierci, i całkiem je zmył.

A jednak tylko ci, którzy wierzą w prawdę ewangelii wody i Ducha, w to, że Jezus wziął na Siebie nasze grzechy przez Jana Chrzciciela i całkiem zmył je, mogą otrzymać przebaczenie grzechów dzięki tej wierze. Tylko oni mogą się zbawić od wszystkich grzechów dzięki wierze. Ale, niestety, większość ludzi wciąż pozostaje w niewoli swoich grzechów, ponieważ nie wierzy w tę ewangelię wody i Ducha. Drzwi Boże już dawno są otwarte, lecz ludzie wszakże są skazani na śmierć, ponieważ drzwi ich serc są zaparte i oni nie wierzą w Słowo ewangelii wody i Ducha.

Grzechy, popełnione przez nas od urodzenia do 20 lat, a także grzechy, popełnione przez nas w wieku 21-30 lat, także należą do “grzechów świata,” i w taki sposób wszystkie te grzechy zostały złożone na Jezusa; grzechy, które popełniliśmy w wieku 31-40 lat, także należą do “grzechów świata,” i w taki sposób wszystkie one także zostały złożone na Jezusa. On jest Synem Bożym, który zabrał absolutnie wszystkie nasze grzechy. Czyż grzechy, które ludzie popełniają w wieku 41-100 lat, nie należą do grzechów świata? Jezus także wziął na Siebie wszystkie te grzechy przez Swój chrzest, ponieważ one także należą do grzechów, które popełniamy w tym świecie. Miłość Jezusa jest wieczna i bezmierna, dlatego On nie dzielił naszych grzechów na pierworodny i codzienne grzechy, lecz zabrał wszystkie nasze grzechy przez Swój chrzest i przelał Swoją krew na Krzyżu.

Gdyby Jezus nie przyszedł na tę ziemię, nie przyjął chrztu i nie przelał krwi, to nasza wiara w przebaczenie grzechów byłaby marna, śmierć Jezusa Chrystusa także byłaby marna, marne także byłyby nasza wiara w Pana i cierpienia w Jego imieniu.

Czy grzechy waszych dzieci były przekazane Jezusowi przez Jego chrzest? Pomyślmy o tym. Czyż wasze dzieci nie żyją w tym świecie? Jeśli one żyją w tym świecie, to oczywiście, ich grzechy także zostały złożone na Jezusa. Dowodem tego jest chrzest, który Jezus przyjął od Jana Chrzciciela, a karą za ich grzechy była krew, którą Jezus przelał na Krzyżu (Ewangelia św. Jana 19:30-34). Grzechy waszych wnuków, a także grzechy ich potomków, którzy nawet jeszcze się nie urodzili, zostały złożone na Jezusa przez Jego chrzest, i ten Jezus wziął na Siebie wszystkie nasze grzechy i całkiem je zmył na Krzyżu. Choć codziennie grzeszymy z powodu swej słabości, wszystkie te grzechy także należą do grzechów świata, i dlatego Jezus zabrał je przez Swój chrzest i krew.

Chcesz przeczytać więcej kazań o Ewangelii św. Mateusza? Prosimy kliknąć poniższy banner, aby dostać bezpłatną książkę o Ewangelii św. Mateusza.
The Gospel of Matthew

W Ewangelii św. Jana 8:31-32 napisano: “Jeżeli będziesz trwać w nauce mojej, będziecie prawdziwie moimi uczniami. I poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli.” Ta prawda to nic innego, jak sprawiedliwa misja Jezusa, którą On spełnił Swoim Słowem. Niestety, większość chrześcijan wciąż wierzy w fałszywe doktrynalne i wyznaniowe nauczania, które mówią, że oni powinni zachowywać szabat i codziennie odmawiać modlitwy skruchy, aby otrzymać przebaczenie grzechów. Oni wierzą, że Jezus zabrał pierworodny grzech, lecz nie zabrał codziennych grzechów. Oto dlaczego oni nie mają innego wyboru oprócz zostać jeszcze większymi grzesznikami. Ich starania mogą się wydawać godne podziwu, lecz aby naprawdę otrzymać zbawienie, oni powinni dbać o coś innego.

Powinniśmy wierzyć w ewangelię wody i Ducha i w taki sposób otrzymać przebaczenie naszych grzechów. To jest wola Boża dla nas. Im więcej próbujemy przestrzegać Prawa, tym trudniej jest nam to robić, i zresztą widzimy, że naprawdę zostajemy jeszcze większymi grzesznikami przed Bogiem. Ale wierząc w Słowo ewangelii wody i Ducha, którą Pan nam dał, wszyscy możemy naprawdę zbawić się od wszystkich grzechów świata. Alleluja!

Wstecz

 


Printable version   |  

 
Studia Biblijne
    Kazania
    Oswiadczenie wiary
    Czym jest ewangelia?
    Terminy biblijne
    Czesto zadawane pytania o wierze chrzescijanskiej
 

Zarejestruj się jako współpracownik
Dział współpracownika
   
Copyright © 2001 - 2017 The New Life Mission. All Rights Reserved.