" Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie " (Ewangelia św. Mateusza 10:8)

STRONA GŁÓWNA   |  MAPA WITRYNY   |  KONTAKT   |  POMOC    
Studia Biblijne Bezpłatne książki chrześcijańskie Bezpłatne elektroniczne książki chrześcijańskie O nas
 



 Kazania wielebnego Paula C. Jong-a na ważne tematy.

 

Jezus Chrystus
( )


Imię Jezus, po grecku (Iesous)pochodzi od hebrajskiego imienia (yeh-ho-shoo-ah), które oznacza “Jehowa jest zbawieniem”.

Chrystus, (mashiyach) po hebrajsku i (khris-tos) po grecku, oznacza “namaszczony”. Imię “Chrystus” w Nowym Testamencie odpowiada imieniu “Mesjasz” Starego Testamentu. Zwrot (ho khris-tos) (ho khris-tos)”, często używany w czterech Ewangeliach, to słowo “Chrystus” ż przedimkiem określonym, które powiada nam, że Sam Jezus jest absolutnym Bogiem. Innymi słowy, Bóg Ojciec posłał Syna Swego Jednorodzonego, aby wybawić każdego człowieka na ziemi od wszystkich grzechów.

Ściśle mówiąc, te dwa imiona – Jezus i Chrystus – w rzeczywistości nie są zamienne. Imię “Jezus” jest imieniem Zbawiciela, który przyszedł na ziemię jako Mediator całej ludzkości, pośrednik między Bogiem a ludźmi. Ale imię “Chrystus” oznacza “namaszczony” i pochodzi od tradycji starożytnego regionu Bliskiego Wschodu, to znaczy, od rytuału namaszczenia dla odróżnienia tych, którzy zostali wybrani, aby ponosić odpowiedzialności wysokich stanowisk.

Dla ludu Izraela w czasach Starego Testamentu ta tradycja pochodziła od przykazania Samego Boga. Żydzi namaszczali proroków, kapłanów i królów (I Księga Królewska 19:16, Księga Psalmów 133:2). Ten rytuał publicznie potwierdzał, że ci, którzy zostali wybrani przez Boga, mogli spełniać swoje obowiązki. A jednak te symboliczne rytuały Starego Testamentu pozostawały w mocy jedynie przez krótki czas, kiedy żyli ci ludzie, którym powierzono te obowiązki, a także ich zdolność spełniania tych obowiązków była niedoskonała. To oznaczało, że Żydzi nie mogli nie czekać na przyjście Doskonałego, Który miał zostać namaszczony przez Samego Boga!

Właśnie w takich okolicznościach narodził się Ten, kto miał w osobliwy sposób zostać namaszczony przez Ducha Świętego, aby spełnić sprawiedliwość Bożą (Ewangelia św. Mateusza 3:15-17, Ewangelia św. Marka 1:10-11, Ewangelia św. Łukasza 3:21-22). Sam Jezus świadczył o tym: “Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił…” (Ewangelia św. Łukasza 4:18, zobacz też Księgę Izajasza 61:1). Więc imię “Chrystus” oznacza “Namaszczony”, który zbawia Swój lud od grzechu. Imię “Chrystus” zawiera nie tylko Jego misję jako Zbawiciela i Pośrednika, lecz również Jego władzę i moc, objawione przez Jego doskonale spełnienie tych obowiązków.



1. Atrybuty Chrystusa


Chrystus istniał jeszcze przed stworzeniem świata (List św. Pawła do Efezjan 1:4). Oto jak Apostoł Paweł opisuje wolę Bożą jeszcze przed stworzeniem świata: “Dla dokonania pełni czasów, aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie jako Głowie: to, co w niebiosach, i to, co na ziemi” (List św. Pawła do Efezjan 1:10).

Aby wypełnić Swoją wolę, Bóg posłał na ziemię Syna Swego Jednorodzonego, którego obiecał i który później miał zostać namaszczony. Rodowód Syna Bożego został szczegółowo opisany w testamencie, który Bóg zawarł z Abrahamem, czyli że Chrystus przyjdzie jako jeden z potomków Abrahama oraz że przez Niego na wszystkie narody zstąpi błogosławieństwo (I Księga Mojżeszowa 22:17-19). Taka była obietnica Boża.

Błogosławiąc swoich synów przed śmiercią, Jakub powiedział, że Mesjasz przyjdzie jako potomek Judy (I Księga Mojżeszowa 49:10). Później prorocy szczegółowo opisywali atrybuty i misję Chrystusa. Księga Izajasza 53 prorokuje, że Chrystus weźmie na Siebie grzechy Swego ludu, zostanie ukrzyżowany, odrzucony i męczony przez ludzi, umrze i będzie pochowany.

(1) Boska natura Jezusa Chrystusa: Jezus Chrystus nie tylko istniał jeszcze przed stworzeniem świata, lecz również jest odwiecznym i prawdziwym Bogiem. A ponadto, przyszedłszy na tę ziemię w ciele człowieka, On pozostał Bogiem (Ewangelia św. Jana 1:1,14). W Liście św. Pawła do Rzymian 9:5 napisano: “Do nich należą praojcowie, z nich również jest Chrystus według ciała, który jest ponad wszystkim, Bóg błogosławiony na wieki. Amen”

Wyznanie boskiej natury Jezusa Chrystusa przez Kościół nie zostało wymyślone przez ludzi, ponieważ bazuje na prawdziwym objawieniu Samego Boga (Ewangelia św. Mateusza 16:17). Oprócz tego, wszystkie prawdy Biblii wyraźnie i niedwuznacznie opisują boską naturę Chrystusa (Księga Micheasza 5:2; Księga Izajasza 9:6). W Nowym Testamencie Sam Jezus Chrystus niejednokrotnie uroczyście deklaruje prawdziwą boską naturę Zbawiciela Chrystusa. Apostoł Piotr również wyznał przed Jezusem: “Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego” (Ewangelia św. Mateusza 16:16, zobacz też Ewangelię św. Marka 8:29 i Ewangelię św. Łukasza 9:20).

Oprócz tego, Apostoł Paweł powiedział: “On, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem” (List św. Pawła do Filipian 2:6). Wysławiając Chrystusa, Apostoł Jan również świadczył: “Wiemy także, że Syn Boży przyszedł i obdarzył nas zdolnością rozumu, abyśmy poznawali Prawdziwego. Jesteśmy w prawdziwym Bogu, w Synu Jego, Jezusie Chrystusie. On zaś jest prawdziwym Bogiem i Życiem wiecznym” (Pierwszy List św. Jana 5:20). Kiedy arcykapłan Kajfasz zapytał Jezusa: “Powiedz nam: Czy Ty jesteś Mesjasz, Syn Boży?” Jezus mu odpowiedział: “Tak, Ja Nim jestem” (Ewangelia św. Mateusza 26:63-64, zobacz też Ewangelię św. Marka 15:2).

W innych wypadkach Jezus również powiedział, że On jest jeden z Bogiem Ojcem (Ewangelia św. Jana 10:30), oraz że On istniał jeszcze przed Abrahamem (Ewangelia św. Jana 8:58). A ponadto, Chrystus powiedział o Swojej roli jako Arcykapłana i o sławie, którą On dzielił z Ojcem jeszcze przed stworzeniem świata (Ewangelia św. Jana 17:5). Oprócz tego, kiedy Chrystus przebaczał ludziom ich grzechy i uzdrawiał ich z chorób, a także kiedy przywoływał Swoich uczniów do wierzenia w Niego, wszystkie te rzeczy zależały od tego, czy oni wyznawali Jego boską naturę.

Jezus Chrystus jest Drugą Osobą Trójjedynego Boga, Synem Bożym (Ewangelia św. Mateusza 16:16, 26:63-64). Anioł, który odwiedził Maryję, zawiadomił, że ona urodzi Syna, i że Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym (Ewangelia św. Łukasza 1:35). Od razu po tym, jak Jezus przyjął chrzest od Jana, głos z nieba mówił: “Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie” (Ewangelia św. Mateusza 3:17, zobacz też Ewangelię św. Marka 1:11 i Ewangelię św. Łukasza 3:22).

To znaczy, że chrzest Jezusa nie był po prostu rytuałem, i o tym świadczył sam Bóg Ojciec. Jezus przyjął chrzest, aby wziąć na Siebie wszystkie grzechy ludzkości. Właśnie tak On spełnił całą sprawiedliwość Bożą (Ewangelia św. Mateusza 3:15). Zanim przyjąć chrzest, Jezus powiedział Janowi: “Pozwól teraz [to znaczy, ochrzcij Mnie], bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe” (Ewangelia św. Mateusza 3:15). Biblia twierdzi, że Jezus Chrystus posiada taką samą osobliwą moc, co i Ojciec (Ewangelia św. Jana 5:26). Apostoł Paweł nazywa Chrystusa “własnym Synem” Boga (List św. Pawła do Rzymian 8:32). A Jan mówi o Chrystusie: “Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo” (Ewangelia św. Jana 1:1). On także nazywa Go Jednorodzonym Synem Bożym (Ewangelia św. Jana 1:14, 3:16, zobacz też Ewangelię św. Jana 5:18, gdzie Sam Jezus nazywa Boga Swoim własnym Ojcem).

(2) Ludzka natura Jezusa Chrystusa: Nowy Testament także podkreśla ludzką naturę Chrystusa. Wieczny Syn Boży urodził się “podobnym do ludzi” (List do św. Pawła Filipian 2:7). Nazywano Go “człowiek, Chrystus Jezus” (Pierwszy List św. Pawła do Tymoteusza 2:5). Będąc prawdziwym Bogiem, On zamieszkał w ciele człowieka i żył pośród nas (Ewangelia św. Jana 1:14). Później On został ochrzczony przez Jana Chrzciciela. On żył pośród ludzi, jako człowiek, dzielił z nimi szczęście, radość i smutek, żywił się tą samą żywnością, co oni. On był człowiekiem nie tylko w Swoim wyglądzie zewnętrznym, lecz również w Swoim charakterze. Podobnie jak inni, On był potomkiem Adama (rodowód w Ewangelii św. Łukasza 3:38). On urodził się od kobiety (Ewangelia św. Łukasza 2:6-7, Ewangelia św. Mateusza 1:18-25, List św. Pawła do Galacjan 4:4). Jego przodkami byli Abraham i Dawid (Ewangelia św. Mateusza 1:1).

Chociaż Sam Jezus nie miał grzechu, On przyszedł na ziemię w ciele człowieka, osłabionego grzechami. Innymi słowy, Jezus przyszedł “w ciele podobnym do ciała grzesznego”, a przyjąwszy chrzest od Jana, spełnił całą sprawiedliwość Bożą (Ewangelia św. Jana 19:30). On niczym nie odróżniał się od innych ludzi, choć w czasie chrztu wziął na Swoje ramiona wszystkie nasze grzechy i cierpiał na Krzyżu (Księga Izajasza 53:2-3).

A jednak, chociaż Chrystus miał tę samą ludzką naturę, co i my, On nigdy nie poddawał się pokusie grzechu. Jak napisał autor Listu do Hebrajczyków, Chrystus był “doświadczony we wszystkim na nasze podobieństwo, z wyjątkiem grzechu” (List św. Pawła do Hebrajczyków 4:15). Jezus wziął na siebie nieprawości świata, przyjąwszy chrzest od Jana Chrzciciela, i dlatego został ukrzyżowany za wszystkich grzeszników. W Liście św. Pawła do Hebrajczyków 7:26 o Chrystusie napisano: “Takiego bowiem potrzeba nam było arcykapłana: świętego, niewinnego, nieskalanego, oddzielonego od grzeszników, wywyższonego ponad niebiosa”.



Trzy Obowiązki Chrystusa


W czasach Starego Testamentu oliwą namaszczano trzy kategorie ludzi: proroków, kapłanów i królów (I Księga Królewska 19:16, II Księga Mojżeszowa 40:13-15; II Księga Królewska 9:3).

Chrystus jest Prorokiem i Nauczycielem, namaszczonym przez Ducha Świętego. On jest Niebieskim Arcykapłanem. Wszystkie te role, które spełnił Jezus, odpowiadają Biblii. W V Księdze Mojżeszowej 18:15 napisano: “Pan, Bóg twój, wzbudzi ci proroka spośród braci twoich, podobnego do mnie. Jego będziesz słuchał” (zobacz też wiersz 18). W Księdze Psalmów 110:4 Pan zwraca się do Jezusa takimi słowami: “Tyś Kapłanem na wieki”. Księga Zachariasza 6:12-13 objawia Królewskość Chrystusa, mówiąc: “Przyjdzie mąż, a imię jego Odrośl”, “On zbuduje świątynię Pańską i będzie nosił odznaki majestatu. Jako panujący zasiądzie na tronie swoim”. Jezus spełnił to wszystko, kiedy przyszedł na ziemię, wziął na Siebie wszystkie grzechy świata, przyjąwszy chrzest od Jana, został ukrzyżowany, przelał krew na Krzyżu i zmartwychwstał.

A. Prorok: Podobnie jak prorocy Starego Testamentu, Chrystus spełnił Swoją proroczą misję, objawiwszy zamysł Boży i spełniwszy Słowo Boże dla Jego ludu. Ale Chrystus był nie tylko prorokiem czy posłańcem. On był największym Prorokiem dla ludzkości. Jego Słowo było bezmiernym i dokonanym Słowem Bożym, do którego żaden prorok nie mógł ani nic dodać, ani odjąć. To dlatego, że w Nim są ukryte wszystkie skarby mądrości i wiedzy (List św. Pawła do Kolosan 2:3). A także dlatego, że On – “Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca” (Ewangelia św. Jana 1:18).

Słowa Chrystusa zostały spełnione, kiedy On ukończył Swoją misję: aby spełnić całą sprawiedliwość Bożą, Jezus przyjął chrzest od Jana i przelał Swoją krew na Krzyżu. On także przywołuje każdego grzesznika do uwolnienia się od wszystkich grzechów przez sprawiedliwość Bożą, którą On spełnił. Dlatego nie możemy dostąpić prawdziwego poznania Boga i przyjąć doktryny zbawienia bez wiary w chrzest i krew Chrystusa na Krzyżu. Ci, którzy nie wierzą, już są skazani, ponieważ nie uwierzyli w imię Jednorodzonego Syna Bożego i pozostają grzesznikami (Ewangelia św. Jana 3:18). Oni także nie mogą odziedziczyć życia wiecznego. Dzięki kazaniom Jezusa, który miał moc i władzę Proroka, Jego słuchacze ukorzyli się przed Słowem Bożym.

B. Arcykapłan: W Księdze Psalmów 109:4, zwracając się do Swego Namaszczonego, Bóg powiedział: “Tyś Kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka”. To znaczy, że Chrystus jest Arcykapłanem nie według porządku Aarona, lecz że On jest Arcykapłanem według osobliwego i wyjątkowego powołania i przeznaczenia Jehowy. Kapłani Starego Testamentu, którzy służyli w Przybytku i w Świątyni, byli prekursorami Chrystusa, który miał przyjść, i zwiastowali Jezusa jako doskonałego i wiecznego Arcykapłana. Chrystus jest doskonałym Arcykapłanem: “Chrystus bowiem wszedł nie do świątyni, zbudowanej rękami ludzkimi, będącej odbiciem prawdziwej /świątyni/, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga” (List św. Pawła do Hebrajczyków 9:24).

Misja Chrystusa jako Arcykapłana ma trzy wymiary.

Po pierwsze, On złożył Siebie w ofierze za nasze odwieczne grzechy. Innymi słowy, Swoimi chrztem i krwią Jezus Chrystus wybawił cała ludzkość od zagłady. On spełnił sprawiedliwość Bożą, na zawsze odkupiwszy nas. Chrystusowa ofiara odpuszczenia już była przewidywana i znana tysiące lat przez system ofiar według dawnych ofiarnych obrządków nałożenia rąk na głowę ofiarnego baranka paschalnego i przelania jego krwi.

W przeciwieństwie do ofiary Aarona i innych kapłanów starotestamentowych, które były jedynie symboliczne i powtarzające się, Chrystus przyszedł na ziemię tylko jeden raz, i raz na zawsze spełnił sprawiedliwość Bożą, wziąwszy na Siebie wszystkie grzechy świata przez Swój Chrzest i śmierć na Krzyżu. Dlatego właśnie On przyjął chrzest, a poprzez śmierć na Krzyżu został doskonałą ofiarą. W Liście św. Pawła do Hebrajczyków 9:26 napisano, że Chrystus “raz jeden ukazał się teraz na końcu wieków na zgładzenie grzechów przez ofiarę z samego siebie”.

On jest Barankiem Bożym, który przez Swój Chrzest wziął na Siebie wszystkie grzechy świata i niósł je na krzyż (Ewangelia św. Mateusza 3:13-17). Chrystus pokazuje nam, że On Sam został złożony w ofierze jako “nasz własny Baranek paschalny”. Złożywszy Siebie w ofierze za grzechy ludzkości, On zapłacił Bogu cenę odkupienia całego Jego ludu. W Liście św. Pawła do Hebrajczyków 9:28 napisano: “Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu”. On wszedł do Miejsca Najświętszego nie krwią kozłów i cielców, lecz Swoją własną krwią, raz na zawsze spełniwszy wieczne odkupienie (List św. Pawła do Hebrajczyków 9:12). To stało się dzięki Jego chrztu i śmierci na Krzyżu. Jezus uczynił tak, jak starotestamentowy Arcykapłan, który w Dniu oczyszczenia wchodził do Miejsca Najświętszego z krwią ofiary.

Podobnie, przyjąwszy chrzest Swoim ciałem, Chrystus wziął na Siebie wszystkie grzechy świata, a odpokutowawszy za nie Swoją krwią na Krzyżu, wstąpił do Nieba, i tym samym On wszedł do Świątyni Niebios ze Swoją własną krwią ofiary. W ten sposób Chrystus wybawił od kary i przekleństwa wszystkich tych, którzy wierzą w Jego chrzest i krew.

Nade wszystko, dla zbawienia Swego ludu od grzechów Chrystus spełnił obietnicę Bożą poprzez chrzest od Jana i przelanie krwi na Krzyżu. Swoim “dobrowolnym posłuszeństwem”, czyli chrztem, Chrystus wziął na Siebie grzechy Swego ludu, a Swoim “czynnym posłuszeństwem”, czyli wziąwszy grzechy świata na krzyż i będąc ukrzyżowany, On godnie spełnił sprawiedliwość Bożą. Jedynie uwierzywszy w to, my dostąpimy prawa do zbawienia. Przyszedłszy na ziemię i oddawszy swoje ciało jako ofiarę za ludzkość, Chrystus całkowicie spełnił sprawiedliwą obietnicę Bożą. Uczyniwszy to, On wybawił od grzechów Swój lud, który został grzesznym z powodu grzechu Adama. Właśnie w ten sposób Chrystus najgodniej spełnił sprawiedliwy zamysł Boży. Dawszy Swój chrzest i krew w ofierze Swoim ludziom, On dał im możliwość zdobyć sprawiedliwość Bożą.

Drugim aspektem kapłańskiego posługiwania Chrystusa jest modlitwa. On dał ludzkości możliwość nie tylko zbliżyć się do Boga, lecz również śmiało przyjść do tronu łaski (List św. Pawła do Hebrajczyków 4:16, zobacz też 10:19). Chrystus nie tylko naucza nas modlić się (Ewangelia św. Łukasza 11:1-4; Ewangelia św. Mateusza 6:9-13), lecz również obiecuje, że modlitwy każdego, kto będzie szczerze się modlić i prosić Boga w Jego imię, zostaną wysłuchane. Sam Chrystus modli się za Swój lud. On jest Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi, błaga Boga w naszym imieniu i broni nas przed Bogiem.

Wszystko to spełnił Chrystus, kiedy chodził po tej ziemi (Ewangelia św. Łukasza 22:32; 23:34; Ewangelia św. Jana 17), i dotychczas przedłuża to robić, choć już wstąpił do Nieba i siedzi po prawicy Ojca (List św. Pawła do Rzymian 8:34). Chrystus dobrze rozumiał wszystkie cierpienia i smutek ludzi, dobrze znał ich potrzeby i miał dla tych potrzeb współczujące i miłosierne serce. W Liście św. Pawła do Hebrajczyków 4:15 napisano: “Nie takiego bowiem mamy arcykapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz doświadczonego we wszystkim na nasze podobieństwo, z wyjątkiem grzechu”. Jego modlitwy odzwierciedlają Jego głębokie zrozumienie dla potrzeb ludzkości.

Trzecim wymiarem kapłańskiego posługiwania Chrystusa jest błaganie o błogosławieństwo dla Jego ludu. W Starym Testamencie jednym z obowiązków kapłana było nałożenie rąk na głowy ludzi i błogosławienie ich. Bóg obiecał, że zawsze, kiedy kapłani będą błogosławić potomków Izraela w imię Jehowy, On będzie im darować Swoje błogosławieństwo (IV Księga Mojżeszowa 6:22-27). Podobnie, kiedy Chrystus chodził po ziemi, nawet Jego obecność była błogosławieństwem dla ludzkości, a kiedy Jezus wstąpił do Nieba, On podniósł ręce i pobłogosławił Swoich uczniów (Ewangelia św. Łukasza 24:50-51). I dzisiaj z Niebios On błogosławi Swój lud wszystkimi błogosławieństwami duchowymi (List św. Pawła do Efezjan 1:3). Przez Ducha Świętego On posyła na ludzi dary Niebios i daruje im nieskończone deszcze błogosławieństw.

A więc Chrystus jest Samym Bogiem, dla którego nie ma żadnego innego porównania, ponieważ jedynie Chrystus mógł zostać ofiarą odpuszczenia, i stojąc po stronie Swego ludu, jedynie On mógł doskonale spełnić Prawo. Jedynie Chrystus jest naszym Mediatorem, który posyła nam błogosławieństwo niebieskie. Jeśli dzisiaj ktoś jeszcze nie wierzy w Jego kapłańskie służenie, to on nie znajdzie żadnego kapłana, który potrafiłby odpuścić mu wszystkie grzechy. Ponieważ taki człowiek nie zmoże odnaleźć żadnego mediatora przed Bogiem, on nie otrzyma niebieskiego błogosławieństwa, natomiast otrzyma wieczną karę.

C. Król: Chrystus także był namaszczony jako Król dla Jego obowiązków, podobnie jak starotestamentowi królowie. Ale On nie jest podobny do żadnego z poprzednich królów, których władza i chwała były osiągane siłą. Raczej, Chrystus został namaszczony jako Wieczny Pan i Król, który będzie rządzić bezmierną mocą, sprawiedliwością i prawdą.

Jan zwraca uwagę na to, że Królestwo Chrystusa “nie jest z tego świata” (Ewangelia św. Jana 18:36). Z drugiej strony, Paweł naucza, że Królestwo Boże to nic innego jak “sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym” (List św. Pawła do Rzymian 14:17). Autor Listu do Hebrajczyków powiada nam, że ten Król rządzi Swoim potężnym Słowem: “Żywe bowiem jest słowo Boże, skuteczne i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić pragnienia i myśli serca” (List św. Pawła do Hebrajczyków 4:12). A ponadto monarchiczne Królestwo Chrystusa nie jest ograniczone ludem żydowskim. Chrystus jest Głową Kościoła, zgromadzenia Swoich wierzących (List św. Pawła do Efezjan 4:15).

Ten Kościół jest zbawiony od zwierzchnictwa diabła, albowiem został zbudowany na krwi Chrystusa. Duch Święty rządzi Jego Kościołem, i on na zawsze należy do Jezusa. Jako Król, Chrystus chroni Swój Kościół przed niebezpieczeństwem. On nie pozwala żadnym siłom zwyciężyć Swój Kościół. Nawet jeśli te siły to bramy piekielne, one nie mogą zwyciężyć Jego Kościoła (Ewangelia św. Mateusza 16:18).

Oprócz tego, Jego panowanie jest doskonałe i miłosierne. Poprzez to panowanie On pozwala Swoim ludziom korzyć się przed Jego władzą i postępować według Jego Słowa. A ponadto nawet ci, którzy nie wyznają Jego władzy, nie mogą uniknąć królestwa Chrystusa, ponieważ Bóg Ojciec pozwolił Swemu Synowi królować nad całym światem. Ojciec dał Synowi władzę absolutną. Jezus powiada nam: “Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi” (Ewangelia św. Mateusza 28:18). Paweł pisze, że triumfujący Chrystus pozbawił złych aniołów ich władzy (List św. Pawła do Kolosan 2:15). Apostoł Jan powiada, że Chrystus jest “Władcą królów ziemi” (Objawienie św. Jana 1:5).

Chcesz wiedzieć więcej o "Wierze Składu Apostolskiego"? Prosimy kliknąć poniższy banner, aby dostać bezpłatną książkę o Składzie Apostolskim.
The faith of the Apostles' creed

Może się wydać, że władza monarchiczna Chrystusa jest ignorowana na tej ziemi, a Jego chwała obluźniona, znieważana i ukrywana przez Jego złych wrogów (Księga Psalmów 89:51). Ale Jego majestatyczność nadal świeci w Królestwie Niebieskim jako majestat Króla królów i Pana panów (Objawienie św. Jana 19:16). Wreszcie, Chrystus ostatecznie przyjdzie znów w obłokach i podaruje cześć tym, którzy w Niego uwierzyli, a wstyd tym, którzy się od Niego odwrócili (Ewangelia św. Mateusza 25:31-46). Kiedy przyjdą te czasy, panowanie Chrystusa zostanie objawione przez Jego sprawiedliwość wszędzie na niebie i na ziemi (Drugi List św. Piotra 3:13, Objawienie św. Jana 21).

W Nowym Testamencie Chrystus był Prorokiem, a jednocześnie Arcykapłanem i Królem. Kiedy Chrystus przemawiał jako Prorok, Jego nauce towarzyszyła Jego królewska władza (Ewangelia św. Łukasza 4:32). Kiedy Chrystus potwierdził przed Piłatem, że naprawdę jest Królem, Jezus również powiedział, że On przyszedł na ten świat jako Prorok, aby świadczyć o prawdzie (Ewangelia św. Jana 18:37). Kiedy Chrystus czynił cuda, Jego władza monarchiczna została objawiona, te cuda były zabezpieczone Jego proroczymi naukami, i te cuda zostały nam darowane w Jego kapłańskim miłosierdziu (Ewangelia św. Mateusza 8:17).

Wstecz

 


Printable version   |  

 
Studia Biblijne
    Kazania
    Oswiadczenie wiary
    Czym jest ewangelia?
    Terminy biblijne
    Czesto zadawane pytania o wierze chrzescijanskiej
 

Zarejestruj się jako współpracownik
Dział współpracownika
   
Copyright © 2001 - 2017 The New Life Mission. All Rights Reserved.