|
Stół chlebów pokładnych, jeden z elementów Przybytku, był wykonany z drzewa akacjowego i pokryty szczerym złotem. Jego długość wynosiła dwa łokcie (90 cm), wysokość półtora łokcie (67,5 cm) i szerokość jeden łokieć (45 cm). Na stole chlebów pokładnych zawsze było dwanaście placków, i tylko kapłani mogli jeść te placki (III Księga Mojżeszowa 24:5-9).
To są cechy charakterystyczne stołu chlebów pokładnych: dokoła on miał listwę na cztery palce szeroką; złoty wieniec dokoła listwy; na czterech rogach cztery złote pierścienie, które trzymały pokryte złotem drążki z drzewa akacjowego, za których pomocą przenosili stół. Wszystkie te rzeczy, które były na stole – misy i czasze, dzbanki i patery do składania ofiar płynnych – także były wykonane ze złota.
W II Księdze Mojżeszowej 37:11-12 napisano: "Pokrył go szczerym złotem i uczynił na nim dokoła złoty wieniec. I uczynił wokoło listwę na cztery palce szeroką, i zrobił złoty wieniec dokoła tej listwy." Stół chlebów pokładnych w Miejscu Świętym Domu Bożego miał listwę na cztery palce szeroką, a dokoła niej był złoty wieniec. Dlaczego Bóg rozkazał Mojżeszowi wykonać taką listwę? Przeznaczeniem listwy na cztery palce szerokiej, wystającej na około 10 cm, było nie pozwolić, aby chleb upadł ze stołu.
Podobnie jak tylko kapłani mogli spożywać chleb, który był na stole chlebów pokładnych, tak my powinniśmy zostać tymi, którzy mogą jeść ten chleb duchowo. Tylko ci, którzy zostali zbawieni od grzechów i otrzymali życie wieczne poprzez wiarę w chrzest Jezusa Chrystusa i krew na Krzyżu – innymi słowy, tylko ci, którzy wierzą w ewangelię wody i Ducha jak w swoje zbawienie – mogą jeść ten chleb.
Czytać poprzednie - Wrócić do listy
|
